Geldautomat Karben Petterweil, Alte Heerstraße 20
Bovenaan de brief casino zonder cruks vermeldt u uw adres en dat van de geadresseerde, de datum en de aanhef. U sluit de brief af met uw naam en handtekening.
Fijn dat je Onze Taal steunt
Als het om een vrouw gaat, gebruikt u Geachte mevrouw. Als een persoon in een bepaalde functie wordt aangesproken, zijn combinaties met Mijnheer de en Mevrouw de gebruikelijk, zonder het woord geachte. Als u de naam en het geslacht van de geadresseerde weet, is de beste aanhef in een zakelijke brief of e-mail Geachte heer + de achternaam of Geachte mevrouw + de achternaam.
Hoe gebruik je ls?
Als de ontvanger heeft aangegeven dat je zijn of haar voornaam mag gebruiken kan je ‘Beste ….’ als aanspreking gebruiken. Als u een brief verstuurt die door verschillende personen zal worden gelezen, kunt u het best een dubbele aanhef gebruiken. In deze vormen van aanhef kan ook altijd mevrouw op de eerste plaats staan. Als de groep bestaat uit mensen met een verschillende rol, kan een aanhef als Beste allen, Dag allemaal of Beste mensen gebruikt worden. Ook de meervoudsvormen Besten en Geachten zijn mogelijk. Staat voor Lectori salutem en betekent ‘den lezer heil’.
Zet na de aanhef een komma, en begin de eerste zin met een hoofdletter. Mogelijk zijn bijvoorbeeld Geacht bestuur, Geachte commissie of eventueel Geachte dames en heren. Geacht bestuur en Geachte commissie zijn tamelijk formeel. Informeler zijn bijvoorbeeld Beste bestuursleden en Beste leden van de tuincommissie. In een e-mail is ook een informelere begroeting als Goedemorgen, Goedemiddag, Goedenavond, Goeiedag, Dag of Hallo zonder aanvulling mogelijk als de naam van de geadresseerde(n) niet bekend is.
- Het is daarom aan te bevelen om waar mogelijk de naam van de geadresseerde of een zelfstandig naamwoord, bijvoorbeeld klant, collega of redactie, toe te voegen in de aanhef.
- De geadresseerde kan ook aangesproken worden met alleen de voornaam, zoals in (5) en (6).
- In de adressering en de aanhef van een formele brief of e-mail is heer het gebruikelijke woord.
- Bovenaan de brief vermeldt u uw adres en dat van de geadresseerde, de datum en de aanhef.
- Ken je iemand heel goed, dan mag je ook ‘Hallo’, ‘Hi’, ‘Hoi’, ‘Dag’ of ‘Goede…’ gebruiken.
Je gebruikt het wanneer je iemand niet kent of wanneer iemand ver van je af staat. In de Nederlandse taal gebruikt als aanhef bovenaan een brief indien de naam van de lezer(s) van de brief onbekend is. In een brief gericht aan één enkele, onbekende geadresseerde kan men ook “Geachte heer/mevrouw,” als aanhef gebruiken. In de praktijk wordt Beste vaak zelfstandig als aanhef gebruikt, maar niet iedereen wordt graag op die manier aangeschreven. Het is daarom aan te raden om Beste altijd te laten volgen door een voornaam of een ander zelfstandig naamwoord. Bij communicatie met een docent, assistent of administratief personeel gebruik je het beste een formele aanspreking zoals ‘Geachte professor’, ‘Geachte mevrouw’ of ‘Geachte heer ‘.
Het voordeel van zo’n aanhef is dat er geen gender wordt vermeld, waardoor iedereen zich erin kan herkennen. Het nadeel is dat die aanhef onpersoonlijk kan overkomen. Het is daarom aan te bevelen om waar mogelijk de naam van de geadresseerde of een zelfstandig naamwoord, bijvoorbeeld klant, collega of redactie, toe te voegen in de aanhef. In zakelijke en officiële contexten wordt in de aanhef meestal de achternaam van de geadresseerde vermeld, zoals in (1)-(4). Geachte heer/mevrouw, (wanneer je niet weet of het een man of vrouw is en je weet geen achternaam).
Voor, een afkorting van het Latijnse lectori salutem (‘groet aan de lezer’). Die aanhef komt op veel mensen ouderwets en onpersoonlijk over en is daarom niet aan te bevelen. In een nogal formele zin als ‘We zijn op zoek naar een systeem waarbij de consument het meest gebaat is’ ligt het voor de hand het meest te gebruiken. In informele contexten (zoals in de zinnen hierboven) is er geen bezwaar tegen de vorm met e.
Posted: November 27, 2025 12:15 pm
According to Agung Rai
“The concept of taksu is important to the Balinese, in fact to any artist. I do not think one can simply plan to paint a beautiful painting, a perfect painting.”
The issue of taksu is also one of honesty, for the artist and the viewer. An artist will follow his heart or instinct, and will not care what other people think. A painting that has a magic does not need to be elaborated upon, the painting alone speaks.
A work of art that is difficult to describe in words has to be seen with the eyes and a heart that is open and not influenced by the name of the painter. In this honesty, there is a purity in the connection between the viewer and the viewed.
As a through discussion of Balinese and Indonesian arts is beyond the scope of this catalogue, the reader is referred to the books listed in the bibliography. The following descriptions of painters styles are intended as a brief introduction to the paintings in the catalogue, which were selected using several criteria. Each is what Agung Rai considers to be an exceptional work by a particular artist, is a singular example of a given period, school or style, and contributes to a broader understanding of the development of Balinese and Indonesian paintng. The Pita Maha artist society was established in 1936 by Cokorda Gde Agung Sukawati, a royal patron of the arts in Ubud, and two European artists, the Dutch painter Rudolf Bonnet, and Walter Spies, a German. The society’s stated purpose was to support artists and craftsmen work in various media and style, who were encouraged to experiment with Western materials and theories of anatomy, and perspective.
The society sought to ensure high quality works from its members, and exhibitions of the finest works were held in Indonesia and abroad. The society ceased to be active after the onset of World War II. Paintings by several Pita Maha members are included in the catalogue, among them; Ida Bagus Made noted especially for his paintings of Balinese religious and mystical themes; and Anak Agung Gde Raka Turas, whose underwater seascapes have been an inspiration for many younger painters.
Painters from the village of Batuan, south of Ubud, have been known since the 1930s for their dense, immensely detailed paintings of Balinese ceremonies, daily life, and increasingly, “modern” Bali. In the past the artists used tempera paints; since the introduction of Western artists materials, watercolors and acrylics have become popular. The paintings are produced by applying many thin layers of paint to a shaded ink drawing. The palette tends to be dark, and the composition crowded, with innumerable details and a somewhat flattened perspective. Batuan painters represented in the catalogue are Ida Bagus Widja, whose paintings of Balinese scenes encompass the sacred as well as the mundane; and I Wayan Bendi whose paintings of the collision of Balinese and Western cultures abound in entertaining, sharply observed vignettes.
In the early 1960s,Arie Smit, a Dutch-born painter, began inviting he children of Penestanan, Ubud, to come and experiment with bright oil paints in his Ubud studio. The eventually developed the Young Artists style, distinguished by the used of brilliant colors, a graphic quality in which shadow and perspective play little part, and focus on scenes and activities from every day life in Bali. I Ketut Tagen is the only Young Artist in the catalogue; he explores new ways of rendering scenes of Balinese life while remaining grounded in the Young Artists strong sense of color and design.
The painters called “academic artists” from Bali and other parts of Indonesia are, in fact, a diverse group almost all of whom share the experience of having received training at Indonesian or foreign institutes of fine arts. A number of artists who come of age before Indonesian independence was declared in 1945 never had formal instruction at art academies, but studied painting on their own. Many of them eventually become instructors at Indonesian institutions. A number of younger academic artists in the catalogue studied with the older painters whose work appears here as well. In Bali the role of the art academy is relatively minor, while in Java academic paintings is more highly developed than any indigenous or traditional styles. The academic painters have mastered Western techniques, and have studied the different modern art movements in the West; their works is often influenced by surrealism, pointillism, cubism, or abstract expressionism. Painters in Indonesia are trying to establish a clear nation of what “modern Indonesian art” is, and turn to Indonesian cultural themes for subject matter. The range of styles is extensive Among the artists are Affandi, a West Javanese whose expressionistic renderings of Balinese scenes are internationally known; Dullah, a Central Javanese recognized for his realist paintings; Nyoman Gunarsa, a Balinese who creates distinctively Balinese expressionist paintings with traditional shadow puppet motifs; Made Wianta, whose abstract pointillism sets him apart from other Indonesian painters.
Since the late 1920s, Bali has attracted Western artists as short and long term residents. Most were formally trained at European academies, and their paintings reflect many Western artistic traditions. Some of these artists have played instrumental roles in the development of Balinese painting over the years, through their support and encouragement of local artist. The contributions of Rudolf Bonnet and Arie Smit have already been mentioned. Among other European artists whose particular visions of Bali continue to be admired are Willem Gerrad Hofker, whose paintings of Balinese in traditional dress are skillfully rendered studies of drapery, light and shadow; Carel Lodewijk Dake, Jr., whose moody paintings of temples capture the atmosphere of Balinese sacred spaces; and Adrien Jean Le Mayeur, known for his languid portraits of Balinese women.
Agung Rai feels that
Art is very private matter. It depends on what is displayed, and the spiritual connection between the work and the person looking at it. People have their own opinions, they may or may not agree with my perceptions.
He would like to encourage visitors to learn about Balinese and Indonesian art, ant to allow themselves to establish the “purity in the connection” that he describes. He hopes that his collection will de considered a resource to be actively studied, rather than simply passively appreciated, and that it will be enjoyed by artists, scholars, visitors, students, and schoolchildren from Indonesia as well as from abroad.
Abby C. Ruddick, Phd
“SELECTED PAINTINGS FROM THE COLLECTION OF THE AGUNG RAI FINE ART GALLERY”
OUR PARTNERS
